...___:::---Gliwicki Wspin---:::__

We wspinaczce klasycznej występują następujące style: OS, Flash, RP i ...popularna "wędka" (górna asekuracja) czyli TR (top rope) to tylko sposób do poznania drogi przed atakiem RP. W obecnych czasach coraz lepszego obicia dróg (ringi) zaleca się atakowanie od razu "z dołem" (dolna asekuracja).

OS (on - sight) - "od strzału", kiedy poprowadzicie drogę bez jakiekolwiek znajomości w pierwszej próbie, bez odpadnięcia w jednym ciągu, najlepszy i najczystszy styl wspinania.

Flash - "błysk", brak znajomości drogi z "wędki" ani ze zjazdu, ale widzieliście dokładnie jak się ktoś do niej "przystawiał" i zapamiętaliście ruchy (do subiektywnej oceny kierujcie się sumieniem), najczęściej pomagają Wam także szczegółowe podpowiedzi kolegi. Przejście drogi, podobnie jak w OS, bez odpadnięć, w jednym ciągu. Przyjęło się uważać, że jeżeli asekurujecie kogoś na drodze na której później uderzacie OS musicie sami decydować czy był to flash czy on - sight (patrz wyżej).

RP (rot punkt, red point) - ciągle najpopularniejszy styl w Polsce, znajomość drogi możliwa na wszelkie sposoby: obserwacja, zjazd, patentowanie, wielokrotne próby. Przejście oczywiście w jednym ciągu bez odpadnięć. (Niektórzy rozróżniają także styl PP - pink point, kiedy macie wcześniej wpięte ekspresy, ale to już są detale). Dyskwalifikacją stylu jest odpadnięcie czyli obciążenie układu asekuracyjnego.

RK - dawny styl wspinaczki tatrzańskiej, podobny do RP. Po odpadnięciu nie ściąga się liny, lecz zostaje na przelotach i ten kawałek powtarza się już na wędkę a prowadzi (z dołem) pozostałą część drogi.

AF - Podobny do RP, tyle że po odpadnięciu odpoczywa się na linie i wspina się dalej. Spotykane często, np w Czechach.

Powyższe style zakładają oczywiście wspinaczkę z asekuracją, lecz można się wspinać także bez asekuracji (solo, na żywca). W obrębie każdego z ww. stylów funkcjonuje więc dodatek: "solo". I tak "najlepszy" możliwy styl to "on - sight solo". Moim zdaniem żywcowanie jednak wcale nie jest najlepszym stylem, to po prostu głupota i nie potrzebne ryzykowanie życia.

UIAA	Kurtyki	saksońska	francuska	amerykańska	australijska
I	I	I	I	3rd class	11
II	II	II	II	4rd class
III	III	III	III	5.0
				5.1
IV	IV		4a	5.2
		IV	4b	5.3
					12
IV+	IV+		4c	5.4
V-	V-	V	5a	5.5	13
V	V		5b	5.6
		VI			14
V+	V+		5c	5.7
				5.8	15
VI-	VI-	VIIa	6a	5.9
					16
VI	VI	VIIb	6a+	5.10a
VII-	VI.1	VIIIa	6b	5.10b	17
VII	VI.1+	VIIIb	6b+	5.10c	18
VII+	VI.2	VIIIc	6c	5.10d	19
VIII-	VI.2+	IXa	6c+	5.11a	20
				5.11b	21
VIII	VI.3	IXb	7a	5.11c	22
				5.11d	23
VIII+	VI.3+	IXc	7a+	5.12a	24
IX-	VI.4	Xa	7b	5.12b	25
			7b+	5.12c	26
IX	VI.4+	Xb
			7c	5.12d	27
IX+	VI.5	Xc	7c+	5.13a	28
X-	VI.5+	XIa	8a	5.13b	29
			8a+	5.13c	30
X	VI.6	XIb
			8b	5.13d	31
X+	VI.6+	XIc
			8b+	5.14a	32
XI-	VI.7		8c	5.14b	33
			8c+	5.14c
XI	VI.7+
			9a

Oprócz trudności technicznych opisanych i porównanych w powyższej tabeli Robert Jasper zaproponował skalę powagi drogi. Dzięki niej widać róznicę między 7a ubezpieczoną spitami a 7a, którą trzeba pokonać na własnej asekuracji. Na powagę drogi składają się trzy główne aspekty:

I otrzymujemy sześciostopniową skalę powagi drogi, gdzie E1 - droga bezpieczna, E6 droga śmiertelnie niebezpieczna. Oczywiście nie ma stopnia E0, gdyż wspinanie zawsze wiąże się z pewną dozą ryzyka.

Wyżej podana skala jest tylko propozycją i uzupełnieniem standardowych skal trudności. W Polsce spotyka się ją na razie rzadko.